W języku niemieckim istnieje grupa czasowników zwanych modalnymi. Czasowniki te podlegają swoim własnym zasadom odmiany przez osoby: formy trzeciej i pierwszej osoby liczby pojedynczej nie mają znanych nam końcówek i są identyczne. W temacie niektórych czasowników dochodzi do zmiany samogłoski, w liczbie pojedynczej ginie też przegłos.

Do czasowników modalnych zaliczamy:

  • müssen (musieć),
  • können (móc, umieć, potrafić),
  • dürfen (mieć pozwolenie),
  • sollen (mieć powinność),
  • wollen (chcieć).
  • mögen (lubić)

Oto schemat odmiany czasowników modalnych:

müssen können dürfen sollen wollen mögen
Ich muss kann darf soll will mag
Du musst kannst darfst sollst willst magst
Er,sie,es  muss kann darf soll will mag
Wir müssen können dürfen sollen wollen mögen
Ihr müsst könnt dürft sollt wollt mögt
Sie  müssen können dürfen sollen wollen mögen

 

Omawiając czasowniki modalne, trzeba wspomnieć jeszcze o formie möchten. Jest to forma trybu przypuszczającego czasownika mögen i znaczy „chciałabym/chciałbym”. Zwróćcie uwagę na 1 i 3 osobę liczby pojedynczej, są takie same, ale zakończone na samogłoskę –e.

 

möchten – chcieć
Ich möchte
Du möchtest
Er,sie,es möchte
Wir möchten
Ihr möchtet
Sie möchten

Szyk zdania z czasownikiem modalnym

Wszystkie czasowniki modalne powodują zmianę w konstrukcji zdania. One same zajmują drugą pozycję  w zdaniu (oznajmującym lub pytającym rozpoczynającym sie zaimkiem lub przysłówkiem pytającym), ewentualnie pierwszą (w zdaniu pytającym powstałym przez przestawienie czasownika na pierwsze miejsce). Drugi czasownik wędruje w formie bezokolicznika zawsze na ostatnie miejsce.

Przykłady:

Szyk zdania
Zdanie oznajmujące:
Ich kann nicht so lange warten. (Nie mogę tak długo czekać)
Zdanie pytające zaczynające się od zaimka pytającego:
Was musst du heute noch machen? (Co musisz jeszcze dzisiaj zrobić?)
Zdanie pytające zaczynające się od czasownika modalnego:
Darf man hier parken? (Czy wolno tu parkować?)

Zobacz również: